Onze allerlaatste dag in New York begon prima; broerlief had wat moeite met uit bed komen en dat had echt niets te maken met de gezelligheid de avond vantevoren…

Maar wat hij wel wist, en ik niet, was dat we pas om half twaalf actief hoefden te zijn. Want dat was het tijdstip waarop hij voor de brunch gereserveerd had bij Robert, op Columbus Circle. Als je naar New York gaat. dan MOET je hier echt gaan eten! Ik laat de foto van het uitzicht vanaf onze tafel het werk doen, daar hoef ik niets aan toe te voegen!

Op Columbus Circle waren een dag eerder twee nieuwe kunstwerken geplaatst en daar moest ik toch ook even mee op de foto..

Na de brunch zijn we op ons gemak via Central Park teruggelopen naar het hotel, waar de limousine om kwart over twee voorreed om ons naar Newark te brengen.

Op het vliegveld bleek dat onze koffers samen precies 81 pond wogen, gelukkig. Dus we hoefden precies niks bij te betalen. Godzijdank wegen ze de handbagage niet!!! Snel nog wat gegeten en om half zes gingen we aan boord van onze Boeing 757. Net toen Emiel zijn Blackberry (die het eindelijk weer deed, na een dagenlange storing) wilde uitzetten, riep de Captain om dat we door wind mee, alle stoplichten op groen en geen file vandaag een uur sneller thuis zouden zijn dan normaal. Dat konden we dus nog heel snel even aan het thuisfront mailen! De deur ging dicht, de motoren gingen aan…. en toen bleek er nog een dame aan boord te zijn die er niet hoorde,moest de deur weer open en misten we onze slot. Toen we opstegen om 18.30 uur plaatselijke tijd, was in Nederland dag 9 van onze reis eigenlijk al begonnen!

De vlucht terug vond ik niet echt meevallen, ik had rusteloze benen omdat mijn kuitspieren nogal getraind waren dus ik heb geen oog dichtgedaan. Maar toen we eenmaal geland waren en daar mijn drie schatten bij de uitgang stonden….Hemels!

Dag 7 begon met een ontbijt bij Starbucks. Vervolgens door naar het Guggenheim. Ik had zó veel gelezen over dat prachtige gebouw, dat moest ik zien. Dus namen we de lange rij in de motregen voor lief. Geen probleem. Drie kwartier later kon ik 24 dollar entree afrekenen en we waren binnen! En tóen legden ze uit dat vanwege het samenstellen van een nieuwe tentoonstelling het museum gedeeltelijk dicht was. Understatement van het jaar! Van de prachtige spiraalvorm die je van bovenaf normaalgesproken kunt zien was echt helemaal NIETS te bekijken; helemaal afgeplakt! Dus, we hebben het advies van Lernert maar weer ter harte genomen en de Museum winkel onze onverdeelde aandacht geschonken! Hieronder nog een plaatje van wat we hádden willen zien….

Na onze enerverende Guggenheim ervaring, zijn we Central Park ingelopen, logisch wanthet museum ligt pal aan het park, ter hoogte van het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir. Aan de andere kant van het park hebben we de metro genomen naar The Village, om daar nog eens rond te neuzen.

De lunch gebruikten we bij een leuk Italiaans restaurantje op het terras want het weer was alwéér prima!

Vervolgens hebben we wat winkeltjes bekeken, een tas gekocht en cocktails gedronken terwijl het buiten opeens keihard begon te regenen.

 
Ik was inmiddels na een week New York redelijk afgedraaid dus we zijn terug gegaan richting hotel en hebben snel iets simpels gegeten om de hoek. Emiel heeft zich vervolgens aangesloten bij een paar collega’s voor een borrel en ik ben alweer als een blok in slaap gevallen!

Toen we onze reis naar New York boekten, wisten we dat er een grote kans was dat ik een aantal dagen daar te ziek zou zijn om er op uit te gaan. Vlak voor vertrek leek het er zelfs even op dat we zouden moeten annuleren. Daarom is het des te wonderlijker, dat ik in die hele week maar één (!!!) slechte dag heb gehad! En dat was dus deze 6e dag, de donderdag. Na een nacht op de badkamer en zelfs een heel doosje Imodium, kon ik nog steeds niet op pad dus ben ik maar terug in bed gekropen. De Roomservice was zo lief om onze kamer heel snel tussendoor te doen zodat ik weer kon gaan slapen. Echt, dit hotel is zó geweldig, als je ooit naar new York gaat, kijk dan zéker even op Expedia.nl of er een leuke aanbieding bij Affinia Gardens tussen zit. Fantastische kamers, prachtige buurt vol leuke restaurants, dichtbij de stad en Central Park. Kost een paar centen maar dan heb je ook wat!!!

Emiel was inmiddels alleen naar Brooklyn vertrokken, waar hij een kleine lonely-man sightseeing tour heeft gedaan en vervolgens is teruggelopen over Brooklyn Bridge. Deze brug is in allerlei opzichten heel bijzonder, als je op t linkje klikt kun je zelf lezen waarom! Helaas wordt er op het moment hard gewerkt aan de brug waardoor ‘ie nogal ingepakt is in wit plastic.

Toen ik om half drie ‘s middags wakker werd, ging het eigenlijk wel weer. Dus besloot ik te douchen en aan te kleden en eens op verkenning te gaan in de buurt. Eén van mijn doelen was de Marina Rinaldi Flagshipstore, 5 blokken Uptown. Marina Rinaldi is een Plus Size merk van Max Mara, en één van mijn favorieten. In Nederland is de collectie best prijzig, dus ik had ernstig gehoopt in Amerika mijn slag te kunnen slaan. Helaas; in de winkel die zich vol trots de Flagshipstore van Amerika noemt, was alles minstens anderhalf keer zo duur als in Nederland. Én de airco was er kapot, dus ik ben redelijk snel met lege handen vertrokken. Op de terugweg heb ik nog wat window-shopping gedaan bij Louis Vuitton, Chanel, dat soort winkeltjes. Maar die tassen heeft iedereen al, niks voor mij!

Voor het diner zochten we via de Yelp app (ideaal!!!) een leuk restaurantje in de buurt. We kwamen uit bij Scalinatella, een oud Italiaans restaurant dat vooral bekend staat om z’n peperdure pasta met witte truffel. Je schijnt er elke avonden allerlei beroemdheden tegen te komen en Strauss-Kahn at er ook graag de laatste maanden! We zagen een hoop trouwe klanten van de lokale club van Plastisch Chirurgen, maar we herkenden er niet één als een BNY’er helaas. Emiel heeft de witte truffel-pasta genomen. Heel avontuurlijk, want ze komen de witte truffel aan tafel over je pasta schaven onder het uitroepen van “ten dollar, twenty dollar, thirty dollar, forty dollar, fifty dollar, sixty dollar, seventy dollar, eighty dollar, ninety dollar, one hundred dollar!”. En da’s géén grapje! Met één glas wijn, één Tiramisu en twee espresso kwam de rekening op 225 dollar….

Dag 5 begon een beetje traag omdat iemand zijn bed niet uit wilde. Ontbijt dit keer weer biologisch bij Le Pain Quitidien (you win some, you lose some, bye bye scones & clotted cream). Vervolgens gingen we op pad om voor Emiel hoog-professionele hardloop kleding te scoren en voor mij een zakje Tummy Tea bij Alice’s.

Vervolgens stond Macy’s op het programma; het grootste warenhuis ter wereld! Mijn verwachtingen waren HOOG gespannen! Hier moest het gaan lukken, hier zou ik helemaal los gaan met mijn credit card. Onze taxi chauffeur met gevoel voor drama bleek voorouders uit Nederlands-Indië te hebben en gaf ons de hele weg allerlei leuke weetjes (“hier is het Pan Am gebouw waar ooit eens een helikopter vanaf is gevalllen, heel veel doden enzo”, dat idee). Bij aankomst was ik inmiddels zelfs een beetje nerveus; wat zouden mij voor een shopping-heerlijkheden te wachten staan….

Nou, NIETS dus. Wat een DRAMA van een winkel! DO NOT GO THERE! Eén grote teringbende en dat personeel zou zelfs tussen Nederlands winkelpersoneel opvallen als ongeïnteresseerd en soms ronduit onbeschoft! We wisten niet hoe snel we er weer weg moesten komen. Voor de vorm heb ik nog een rode pashmina gescoord, zul je net zien, die is véél te rood volgens Anneke, mijn kleurencoach. Dus ook nog een miskoop!

Te voet naar Times Square dan maar. Daar de gebruikelijke toeristen-dingen bekeken, op de foto gegaan met Koekiemonster (Emiel, stuur je mij die foto nog even op?) en wat Statue of Liberty troepjes gekocht voor de kinderen. De lunch hebben we gedaan bij een hamburger-keuze-menu-restaurant, waar je op een formulier je eigen hamburger kon samenstellen. Heel grappig. vooral toen ze onze twee bestellingen compleet door elkaar gegooid bleken te hebben. Maar wel lekker!

Vervolgens verder doorgelopen naar de Coach winkel (alweer) en hebben we een poging gedaan om het MOMA; het Museum Of Modern Art te bekijken, maar daar waren de rijen zó lang, dat we Lernerts advies ter harte hebben genomen; de meest efficiënte manier om een museum te bekijken is door de museumwinkel te “doen”. En dat beviel prima!

Inmiddels waren we best bekaf, dus met een taxi terug naar het hotel. Even een dutje, zodat we ‘s avonds weer fris en fruitig waren voor een hele leuke borrel bij een collega van Emiel die voor ING in New York werkt.Er waren nog een aantal gasten in het werkelijk fántástische appartement van Nick & Francois, met fenomenaal uitzicht alle kanten op dus dat was een hele leuke ervaring! Maar in de loop van de avond ging bij mij het licht een beetje uit… Zó veel gedaan!

Voor het eerst in máánden had ik als een blok geslapen!!!! En als bonus bleek bij het wakker worden dat mijn voeten en enkels hun gebruikelijke elegant-slanke vorm weer hadden aangenomen! Mijn dag kon écht niet meer stuk!!!

Dus begonnen we met ontbijt bij mijn favoriete lokale ontbijt-locatie; Alice’s Tea Cup Chapter II. Dat betekende dat de strijd tussen biologisch (Emiel) en ouderwets Brits (moi) in mijn voordeel beslist was. Wafels, scones en de anti-buikpijn-thee en ik kon er weer tegenaan!

Na het ontbijt vertrokken we te voet richting Bloomingdale’s, waar ik even serieus aan de slag wilde met de shopping-doelstellingen. Onderweg kwamen we langs Lexington Luggage, waar we eerder al een mooi cadeau voor papa hadden gezien. We hakten de knoop door en kochten een schoudertas van Manhattan Portage voor opa  Frank. En om te voorkomen dat we daar de hele dag mee moesten sjouwen, lieten we die heel decadent bij het hotel afleveren!

Vervolgens vertrok Emiel weer naar ING, waarna ik bij Victoria’s Secret langsliep voor Mandy, bij GAP aan de slag ging voor mijn meisjes en bij Bloomingdale’s verwoede pogingen deed méér te kopen dan alleen een NYDJ jeans (helft goedkoper en twee maten kleiner dan hier=succces!). Ondertussen moest ik voortdurend moeite doen om niet aangevallen te worden door de Clarins-dame. Helaas leidde mijn sluiptactieken tot een full-on hit door de dame van de ander merk, die mij in shock vroeg wat ik in hemelsnaam gedaan aan om aan zulke wallen te komen. Het lukte mij pas om te ontsnappen ná dat ze mij met 5 verschillende wondercrèmes had ingesmeerd, die uiteraard allemaal in de aanbieding waren. De oogcreme was maar 79 dollar!

De lunch beslootik dan ook maar in Bloomingdale’s te gebruiken, bij 40 Carrots. Helaas viel de tonijnsandwich nogal tegen, maar het gesprek met de 85-jarige krasse Manhattan-Lady naast mij aan de counter was heel erg leuk.

Inmiddels had Emiel zich weer gemeld en konden we weer verder. Na een kleine tussenstop bij het hotel (tassen wegzetten, effe een dutje) zijn we met de metro naar Greenwich Village gegaan waar we gegeten hebben bij een piepklein visrestaurantje. Héérlijke makreel als voorgerecht, nooit eerder zo’n lekker makreel gehad. De kelner had z’n telefoonnummer op de rekening geschreven, en ik geloof niet dat dat aan mij gericht was…

Door alle leuke straatjes die je vindt in the Village zijn we teruggelopen Uptown. Onderweg kwamen we weer een Apple winkel tegen, zodat ik vlak voor sluitingstijd mijn felbegeerde rood leren Smartcover kon aanschaffen. Ook daar heel veel Post-its voor Steve Jobs. Bij het Gansevoort Hotel in het Meatpacking District hebben we een drankje gedaan op het dakterras, naast het zwembad (bikini vergeten, helaas).  Gewéldig uitzicht! Foto’s zijn niet heel goed gelukt, maar het gaat om het idee hè!

Tenslotte zijn we over bijna de hele High Line gelopen. De High Line is een heel langgerekt park in het Meatpacking District, dat is aangelegd over een voormalige spoorbaan. Het schijnt dat zich een bizarre diversiteit van planten bevindt in het park, maar dat kun je in het donker toch niet echt heel goed zien helaas. Het uitzicht is dan wel héél mooi. Vandaaruit zijn we teruggelopen naar de metro en zijn we naar het hotel terug gegaan. Moe moe moe.