New York – dag 8 – zaterdag 15 oktober

Onze allerlaatste dag in New York begon prima; broerlief had wat moeite met uit bed komen en dat had echt niets te maken met de gezelligheid de avond vantevoren…

Maar wat hij wel wist, en ik niet, was dat we pas om half twaalf actief hoefden te zijn. Want dat was het tijdstip waarop hij voor de brunch gereserveerd had bij Robert, op Columbus Circle. Als je naar New York gaat. dan MOET je hier echt gaan eten! Ik laat de foto van het uitzicht vanaf onze tafel het werk doen, daar hoef ik niets aan toe te voegen!

Op Columbus Circle waren een dag eerder twee nieuwe kunstwerken geplaatst en daar moest ik toch ook even mee op de foto..

 

 

 

 

 

 

Na de brunch zijn we op ons gemak via Central Park teruggelopen naar het hotel, waar de limousine om kwart over twee voorreed om ons naar Newark te brengen.

 

 

 

Op het vliegveld bleek dat onze koffers samen precies 81 pond wogen, gelukkig. Dus we hoefden precies niks bij te betalen. Godzijdank wegen ze de handbagage niet!!! Snel nog wat gegeten en om half zes gingen we aan boord van onze Boeing 757. Net toen Emiel zijn Blackberry (die het eindelijk weer deed, na een dagenlange storing) wilde uitzetten, riep de Captain om dat we door wind mee, alle stoplichten op groen en geen file vandaag een uur sneller thuis zouden zijn dan normaal. Dat konden we dus nog heel snel even aan het thuisfront mailen! De deur ging dicht, de motoren gingen aan…. en toen bleek er nog een dame aan boord te zijn die er niet hoorde,moest de deur weer open en misten we onze slot. Toen we opstegen om 18.30 uur plaatselijke tijd, was in Nederland dag 9 van onze reis eigenlijk al begonnen!

De vlucht terug vond ik niet echt meevallen, ik had rusteloze benen omdat mijn kuitspieren nogal getraind waren dus ik heb geen oog dichtgedaan. Maar toen we eenmaal geland waren en daar mijn drie schatten bij de uitgang stonden….Hemels!

New York – dag 7 – vrijdag 14 oktober

Dag 7 begon met een ontbijt bij Starbucks. Vervolgens door naar het Guggenheim. Ik had zó veel gelezen over dat prachtige gebouw, dat moest ik zien. Dus namen we de lange rij in de motregen voor lief. Geen probleem. Drie kwartier later kon ik 24 dollar entree afrekenen en we waren binnen! En tóen legden ze uit dat vanwege het samenstellen van een nieuwe tentoonstelling het museum gedeeltelijk dicht was. Understatement van het jaar! Van de prachtige spiraalvorm die je van bovenaf normaalgesproken kunt zien was echt helemaal NIETS te bekijken; helemaal afgeplakt! Dus, we hebben het advies van Lernert maar weer ter harte genomen en de Museum winkel onze onverdeelde aandacht geschonken! Hieronder nog een plaatje van wat we hádden willen zien….

Na onze enerverende Guggenheim ervaring, zijn we Central Park ingelopen, logisch wanthet museum ligt pal aan het park, ter hoogte van het Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir. Aan de andere kant van het park hebben we de metro genomen naar The Village, om daar nog eens rond te neuzen.

 

 

 

De lunch gebruikten we bij een leuk Italiaans restaurantje op het terras want het weer was alwéér prima!

 

 

 

 

Vervolgens hebben we wat winkeltjes bekeken, een tas gekocht en cocktails gedronken terwijl het buiten opeens keihard begon te regenen.

 

 

 

 
Ik was inmiddels na een week New York redelijk afgedraaid dus we zijn terug gegaan richting hotel en hebben snel iets simpels gegeten om de hoek. Emiel heeft zich vervolgens aangesloten bij een paar collega’s voor een borrel en ik ben alweer als een blok in slaap gevallen!

 

New York – dag 6 – donderdag 13 oktober

Toen we onze reis naar New York boekten, wisten we dat er een grote kans was dat ik een aantal dagen daar te ziek zou zijn om er op uit te gaan. Vlak voor vertrek leek het er zelfs even op dat we zouden moeten annuleren. Daarom is het des te wonderlijker, dat ik in die hele week maar één (!!!) slechte dag heb gehad! En dat was dus deze 6e dag, de donderdag. Na een nacht op de badkamer en zelfs een heel doosje Imodium, kon ik nog steeds niet op pad dus ben ik maar terug in bed gekropen. De Roomservice was zo lief om onze kamer heel snel tussendoor te doen zodat ik weer kon gaan slapen. Echt, dit hotel is zó geweldig, als je ooit naar new York gaat, kijk dan zéker even op Expedia.nl of er een leuke aanbieding bij Affinia Gardens tussen zit. Fantastische kamers, prachtige buurt vol leuke restaurants, dichtbij de stad en Central Park. Kost een paar centen maar dan heb je ook wat!!!

Emiel was inmiddels alleen naar Brooklyn vertrokken, waar hij een kleine lonely-man sightseeing tour heeft gedaan en vervolgens is teruggelopen over Brooklyn Bridge. Deze brug is in allerlei opzichten heel bijzonder, als je op t linkje klikt kun je zelf lezen waarom! Helaas wordt er op het moment hard gewerkt aan de brug waardoor ‘ie nogal ingepakt is in wit plastic.

Toen ik om half drie ‘s middags wakker werd, ging het eigenlijk wel weer. Dus besloot ik te douchen en aan te kleden en eens op verkenning te gaan in de buurt. Eén van mijn doelen was de Marina Rinaldi Flagshipstore, 5 blokken Uptown. Marina Rinaldi is een Plus Size merk van Max Mara, en één van mijn favorieten. In Nederland is de collectie best prijzig, dus ik had ernstig gehoopt in Amerika mijn slag te kunnen slaan. Helaas; in de winkel die zich vol trots de Flagshipstore van Amerika noemt, was alles minstens anderhalf keer zo duur als in Nederland. Én de airco was er kapot, dus ik ben redelijk snel met lege handen vertrokken. Op de terugweg heb ik nog wat window-shopping gedaan bij Louis Vuitton, Chanel, dat soort winkeltjes. Maar die tassen heeft iedereen al, niks voor mij!

Voor het diner zochten we via de Yelp app (ideaal!!!) een leuk restaurantje in de buurt. We kwamen uit bij Scalinatella, een oud Italiaans restaurant dat vooral bekend staat om z’n peperdure pasta met witte truffel. Je schijnt er elke avonden allerlei beroemdheden tegen te komen en Strauss-Kahn at er ook graag de laatste maanden! We zagen een hoop trouwe klanten van de lokale club van Plastisch Chirurgen, maar we herkenden er niet één als een BNY’er helaas. Emiel heeft de witte truffel-pasta genomen. Heel avontuurlijk, want ze komen de witte truffel aan tafel over je pasta schaven onder het uitroepen van “ten dollar, twenty dollar, thirty dollar, forty dollar, fifty dollar, sixty dollar, seventy dollar, eighty dollar, ninety dollar, one hundred dollar!”. En da’s géén grapje! Met één glas wijn, één Tiramisu en twee espresso kwam de rekening op 225 dollar….

 

 

New York – dag 5 – woensdag 12 oktober

Dag 5 begon een beetje traag omdat iemand zijn bed niet uit wilde. Ontbijt dit keer weer biologisch bij Le Pain Quitidien (you win some, you lose some, bye bye scones & clotted cream). Vervolgens gingen we op pad om voor Emiel hoog-professionele hardloop kleding te scoren en voor mij een zakje Tummy Tea bij Alice’s.

Vervolgens stond Macy’s op het programma; het grootste warenhuis ter wereld! Mijn verwachtingen waren HOOG gespannen! Hier moest het gaan lukken, hier zou ik helemaal los gaan met mijn credit card. Onze taxi chauffeur met gevoel voor drama bleek voorouders uit Nederlands-Indië te hebben en gaf ons de hele weg allerlei leuke weetjes (“hier is het Pan Am gebouw waar ooit eens een helikopter vanaf is gevalllen, heel veel doden enzo”, dat idee). Bij aankomst was ik inmiddels zelfs een beetje nerveus; wat zouden mij voor een shopping-heerlijkheden te wachten staan….

Nou, NIETS dus. Wat een DRAMA van een winkel! DO NOT GO THERE! Eén grote teringbende en dat personeel zou zelfs tussen Nederlands winkelpersoneel opvallen als ongeïnteresseerd en soms ronduit onbeschoft! We wisten niet hoe snel we er weer weg moesten komen. Voor de vorm heb ik nog een rode pashmina gescoord, zul je net zien, die is véél te rood volgens Anneke, mijn kleurencoach. Dus ook nog een miskoop!

Te voet naar Times Square dan maar. Daar de gebruikelijke toeristen-dingen bekeken, op de foto gegaan met Koekiemonster (Emiel, stuur je mij die foto nog even op?) en wat Statue of Liberty troepjes gekocht voor de kinderen. De lunch hebben we gedaan bij een hamburger-keuze-menu-restaurant, waar je op een formulier je eigen hamburger kon samenstellen. Heel grappig. vooral toen ze onze twee bestellingen compleet door elkaar gegooid bleken te hebben. Maar wel lekker!

Vervolgens verder doorgelopen naar de Coach winkel (alweer) en hebben we een poging gedaan om het MOMA; het Museum Of Modern Art te bekijken, maar daar waren de rijen zó lang, dat we Lernerts advies ter harte hebben genomen; de meest efficiënte manier om een museum te bekijken is door de museumwinkel te “doen”. En dat beviel prima!

Inmiddels waren we best bekaf, dus met een taxi terug naar het hotel. Even een dutje, zodat we ‘s avonds weer fris en fruitig waren voor een hele leuke borrel bij een collega van Emiel die voor ING in New York werkt.Er waren nog een aantal gasten in het werkelijk fántástische appartement van Nick & Francois, met fenomenaal uitzicht alle kanten op dus dat was een hele leuke ervaring! Maar in de loop van de avond ging bij mij het licht een beetje uit… Zó veel gedaan!

 

New York – dag 4 – dinsdag 11 oktober

Voor het eerst in máánden had ik als een blok geslapen!!!! En als bonus bleek bij het wakker worden dat mijn voeten en enkels hun gebruikelijke elegant-slanke vorm weer hadden aangenomen! Mijn dag kon écht niet meer stuk!!!

Dus begonnen we met ontbijt bij mijn favoriete lokale ontbijt-locatie; Alice’s Tea Cup Chapter II. Dat betekende dat de strijd tussen biologisch (Emiel) en ouderwets Brits (moi) in mijn voordeel beslist was. Wafels, scones en de anti-buikpijn-thee en ik kon er weer tegenaan!

Na het ontbijt vertrokken we te voet richting Bloomingdale’s, waar ik even serieus aan de slag wilde met de shopping-doelstellingen. Onderweg kwamen we langs Lexington Luggage, waar we eerder al een mooi cadeau voor papa hadden gezien. We hakten de knoop door en kochten een schoudertas van Manhattan Portage voor opa  Frank. En om te voorkomen dat we daar de hele dag mee moesten sjouwen, lieten we die heel decadent bij het hotel afleveren!

Vervolgens vertrok Emiel weer naar ING, waarna ik bij Victoria’s Secret langsliep voor Mandy, bij GAP aan de slag ging voor mijn meisjes en bij Bloomingdale’s verwoede pogingen deed méér te kopen dan alleen een NYDJ jeans (helft goedkoper en twee maten kleiner dan hier=succces!). Ondertussen moest ik voortdurend moeite doen om niet aangevallen te worden door de Clarins-dame. Helaas leidde mijn sluiptactieken tot een full-on hit door de dame van de ander merk, die mij in shock vroeg wat ik in hemelsnaam gedaan aan om aan zulke wallen te komen. Het lukte mij pas om te ontsnappen ná dat ze mij met 5 verschillende wondercrèmes had ingesmeerd, die uiteraard allemaal in de aanbieding waren. De oogcreme was maar 79 dollar!

De lunch beslootik dan ook maar in Bloomingdale’s te gebruiken, bij 40 Carrots. Helaas viel de tonijnsandwich nogal tegen, maar het gesprek met de 85-jarige krasse Manhattan-Lady naast mij aan de counter was heel erg leuk.

Inmiddels had Emiel zich weer gemeld en konden we weer verder. Na een kleine tussenstop bij het hotel (tassen wegzetten, effe een dutje) zijn we met de metro naar Greenwich Village gegaan waar we gegeten hebben bij een piepklein visrestaurantje. Héérlijke makreel als voorgerecht, nooit eerder zo’n lekker makreel gehad. De kelner had z’n telefoonnummer op de rekening geschreven, en ik geloof niet dat dat aan mij gericht was…

 

 

Door alle leuke straatjes die je vindt in the Village zijn we teruggelopen Uptown. Onderweg kwamen we weer een Apple winkel tegen, zodat ik vlak voor sluitingstijd mijn felbegeerde rood leren Smartcover kon aanschaffen. Ook daar heel veel Post-its voor Steve Jobs. Bij het Gansevoort Hotel in het Meatpacking District hebben we een drankje gedaan op het dakterras, naast het zwembad (bikini vergeten, helaas).  Gewéldig uitzicht! Foto’s zijn niet heel goed gelukt, maar het gaat om het idee hè!

Tenslotte zijn we over bijna de hele High Line gelopen. De High Line is een heel langgerekt park in het Meatpacking District, dat is aangelegd over een voormalige spoorbaan. Het schijnt dat zich een bizarre diversiteit van planten bevindt in het park, maar dat kun je in het donker toch niet echt heel goed zien helaas. Het uitzicht is dan wel héél mooi. Vandaaruit zijn we teruggelopen naar de metro en zijn we naar het hotel terug gegaan. Moe moe moe.

New York – dag 3 – maandag 10 oktober

Maandag was in New York echt bloed-bloed-heet. Ik had weer niet heel geweldig geslapen, maar we gingen snel weer op pad. Eerst ontbijt bij Le Pain Quotidien; een keten van biologische bakkers die ook ontbijt en lunch serveren. Vervolgens hebben we een taxi naar Rockefeller Center genomen, waar we vanaf de Top of the Rock de hele stad wilden bekijken.

Nadat we het uitzicht uitgebreid bewonderd hadden, hebben we een Soja Cappuccino gedronken bij Starbucks onderin Rockefeller Center en een aantal dure winkels bekeken, waaronder de Coach tassenwinkel waar ik zo graag naar toe wilde. Maar waar ik geen enkele tassen met een hoog “must-have” gehalte zag. Gelukkig zag Emiel er wel een heel mooi cadeau voor Lernert. Maar omdat ‘ie twijfelde hebben we de diverse Coach winkels in New York in onze week daar nóg een keer of tien bezocht. Inmiddels gebruikt Lernert een héle mooie portemonnee. Dat wel.

Aangezien het de tweede maandag van oktober was, werd in New York Columbus Day gevierd, met een grote parade over Fifth Avenue. Dus terwijl wij Fifth Avenue afsjokten werden we voortdurend ingehaald door dezelfde  hoempapa-kar; optochten zijn overal in de wereld hetzelfde! Onderweg kwamen we langs de Apple winkel, waar bloemen lagen en Post-it notes hingen voor Steve Jobs, die een paar dagen eerder overleden was. We zijn nog even in de Apple winkel geweest, omdat ik een rood leren Smartcover wilde kopen, maar de rij was toch echt iets te lang (ik schat in dat de rij ongeveer 50 meter lang was…) (en toen was de iPhone 4S nog niet eens te koop!). Naast de Apple winkel zit FAO Schwarz, een giga grote speeldgoedwinkel, daar hebben we natuurlijk even een paar kleine presentjes aangeschaft voor de thuisgebleven kindertjes (en hun vader). Schepsnoep, reuze-Coal-Flesjes-snoep, een Roze Glitter Boa, een Playmobil Geheim Agent en een afstandsbestuurbare UFO. U mag zelf invulllen welk cadeau voor  wie was.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en daarvoor zijn we naar Le Train Bleu, bovenin Bloomingdale’s gegaan. We hadden een serveerster die destijds meegeleverd was met de wagon toen die begin vorige eeuw (ofzo) in het warenhuis getakeld werd. Wát een geweldig mens! Stokoud, maar de scherpste humor van heel Manhattan. Ze was wel héél geshockeerd dat wij mayonaise bij de frietjes wilden!

Na de late lunch heb ik een taxi naar het hotel genomen en is Emiel naar het ING kantoor gelopen. Omdat ik nog steeds hele dikke voeten en enkels had, besloot ik mijzelf te trakteren op een peperdure pedicure. Na ruim anderhalf uur weken, masseren, scrubjes, maskers, cremes en nog meer massages werden mijn nagels zéér professioneel roze gelakt, kreeg ik een korte schoudermassage cadeau en kon ik terug naar het hotel, met een tussenstop bij de plaatselijke deli. Ik had op de kamer nog net tijd om een hapje salade te eten en vervolgens ben ik uitgepput in slaap gedonderd, om 20.00 uur!

 

 

New York – dag 2 – zondag 9 oktober

De nacht van zaterdag op zondag had ik niet heel geweldig geslapen. Veel liggen piekeren, vooral over de grote vraag of het ooit nog goed zou komen met mijn enorm opgezwollen voeten. Maar we hadden er zin in om de stad in te gaan. Emiel is even een rondje gaan hardlopen in Central Park terwijl ik op mijn gemak kon douchen en aankleden.

Omdat het toch zondag was, besloten we te beginnen met een luxe ontbijt bij Alice’s tea Cup Chapter II, één blok verderop. Alice’s heeft een geweldig menu, waaruit het echt lastig kiezen was. Is toch gelukt. Ze bleken ook een speciale thee tegen buikpijn te hebben. Die heb ik daar een aantal keer gedronken en dat beviel zo goed, dat ik een pakje à 17 dollar mee naar huis heb genomen (weegt niet zoveel hè, kon d’r wel bij in de koffer).

Vervolgens hebben we een 7-daagse metro kaart gekocht voor 29 dollar (géén geld, de enige budget-vriendelijke-aankoop in de hele week) en zijn we richting Wall Street gegaan. Van daaruit zijn we naar Ground Zero gelopen. Het bezoekerscentrum was bomvol dus we hebben besloten vanaf de loopbrug naar de gedenkplek te kijken. De nieuwe toren, One World Trade Center,  schiet al behoorlijk op; het is nu al één van de hoogste gebouwen van de stad.

Vervolgens zijn we doorgelopen naar de Staten Island Ferry waarmee we gratis (we blijven wel Hollanders) heen en weer zijn gevaren naar Staten Island. Vanaf de boot heb je een prachtig uitzicht op Manhattan, Brooklyn en het Vrijheidsbeeld. Aangezien het die zondag bloedheet was in New York, was het briesje op het water bijzonder prettig!

Vanaf de ferry zijn we teruggelopen naar de metro, via de Charging Bull op Wall Street. Natuurlijk even op de foto met deze enorme stier. Zoals vaker in deze week zeiden we tegen ellkaar “als mama ons nou eens hier zag staan, die zou zich gek lachen!”

 

Met de metro zijn we naar Grand Central Terminal gegaan, waar we een late lunch hebben gedaan. Emiel had een sandwich Pastrami die “to die for” was…

Op de terugweg zijn we even gestopt bij Bloomingdale’s. Waar we die week trouwens nog een keer of 134 zijn teruggeweest… Vervolgens een snel dutje in het hotel en diner bij Barbaresco, ook al om de hoek. Nog even met de gratis Wifi in de lobby de mail gelezen en toen waren we redelijk klaar voor één dag.

 

New York – dag 1 – zaterdag 8 oktober

En ja hoor! Om tien over vijf op zaterdagochtend reed de Schipholtaxi hier de straat in en konden we op weg naar New York! Dikke knuffels voor de kinderen, die natuurlijk toch wakker waren geworden, kussen voor de twee vaders in pyjama op straat en een keer slikken en daar gingen de moeders. Een paar weken eerder waren buurvrouw Ellen en ik  er achter gekomen dat wij op precies dezelfde dag zouden afreizen naar New York; Ellen met een vriendin, ik met mijn broer Emiel. Wij handige mama’s zagen een kans om efficiënt te handelen dus we vertrokken samen vanuit de Braamberg!

Emiel, m’n broertje, kwam om kwart over zes aan op Schiphol zodat we meteen konden inchecken. Tot mijn grote schrik bleek mijn koffer bij vertrek al bijna 20 kilo te wegen. Gelukkig was die van Emiel maar tien kilo, wat een gezamenlijke shopruimte van 10 kilo opleverde.

De vlucht met Continental verliep prima en dankzij de in de stoel ingebouwde individuele schermen vermaakte Emiel zich prima met 3 films. Ik heb het grootste deel van de vlucht gedoezeld, dankzij mijn nieuwe Samsonite reiskussentje. Ik had wel veel last van buikpijn. op één of andere manier blaas ik helemaal op in een vliegtuig.. Toen we geland waren bleek dat mijn enkels en voeten ongeveer drie keer zo dik waren geworden en het heeft nog drie dagen, een pot vochtafdrijvende pillen en een peperdure uitgebreide pedicure met beenmassage gekost om daar weer vanaf te komen. De roze gelakte nagels kreeg ik er gratis bij, dat dan weer wel!

Eénmaal geland gingen we op Newark nog redelijk snel door de douane, ondanks alle flauwe trucs en toestanden. En met een taxi waren we om 14.00 uur plaatselijke tijd bij ons hotel. Portier Michael leidde ons trots naar onze kamer, die van astronomische afmetingen bleek te zijn! Snel alles uit de koffer en naar Central Park. Op zaterdag is het park vol straat-artiesten en we hebben genoten van alle optredens. Ook kwamen we Elmo tegen en natuurlijk hebben we een foto gemaakt voor de kinderen van mama met Elmo.

Nadat we rustig teruggewandeld waren naar het hotel ben ik even gaan liggen en heeft Emiel wat boodschappen gedaan om onze enorme koelkast te vullen. Vervolgens hebben we heerlijk gegeten bij Academia del Vino, vlakbij het hotel. Om 21.00 uur lagen we in bed. Al met al een prima eerste dag van een reis die we eerder dit jaar al planden, om een ronduit beroerd jaar toch positief af te sluiten.

Happy Mini Mail

Toen onze nicht Lies Goemans afgelopen september hoorde dat Lisette (mijn moeder) ongeneeslijk ziek was, is ze gestart met een serie kleine kunstwerkjes. Elke dag één, in het formaat 5 bij 5 centimeter. Om mama op te vrolijken. Elke dag kregen mama, wij en nog veel meer mensen een mailtje met het kunstwerk van de dag. De één nog mooier dan de ander. Supergedetailleerd op maar 25cm2. Inmiddels is mama er niet meer, maar Lies gaat door. En ze heeft ook al links en rechts gepubliceerd over haar werkjes, o.a. in Flow Magazine en op Pikaland.com. Bekijk de mini-schilderijtjes hier, maar kijk ook eens op de site van Lies want ze maakt echt prachtige dingen (en ‘t is allemaal te koop)!